Rolf & Marjolein

Hoe het voelt om de DLN te winnen?

Whoaaaw, wat was dat super om de toerklasse te winnen. Voor ons voelt dit als een dubbele overwinning.

Waarom?

Verhaal van Rolf.

Vanaf ontstaan van de rally hebben we meegedaan aan “De Langste Nacht”, met onze rallyauto, een BMW 2002 Touring.

De eerste 2 jaren reed ikzelf als navigator, een vriend aan het stuur. Het derde en vierde jaar samen met Marjolijn. Rollen omgedraaid, Marjolijn navigeren, ik sturen.

De eerste keer samen met Marjolijn verdwaalden we hopeloos. Enkele TC’s al opgeruimd toen we de plek vonden en in een bos waren we helemaal de weg kwijt. De 2e keer ging het een stuk beter en waren we in de prijzen.

Nou mooi niet, want we reden niet in een Healey! We werden zelf niet vernoemd!!

Bij mij speelde al heel lang de gedachte om een rally geprepareede Healey te kopen, zodat we dan voor “echt” mee konden doen. In 2018 een rode geprepareerde Healey 3000 MK1 gekocht en gelijk aangemeld voor de Langste Nacht van 2018. Vooraf nog een KLIP als proefgereden en we gingen ervoor.

Lang verhaal kort, we zijn tot aan TC 1 gekomen. In zicht van deze TC trapte ik door de koppeling heen en was ons feest over.

De auto heeft maanden in de garage gestaan. Desillusie was groot. Uiteindelijk alle moed samengeraapt en de auto aan een grondige inspectie onderworpen. Tjonge, wat kan er veel kapot, gescheurd en krom zijn aan zo’n auto. De auto was, laten we maar zeggen, flink gebruikt. Al snel besloten dat delen repareren, helemaal geen zin had. Dus gewoon uit elkaar, chassis lassen en verder alle techniek uit elkaar, vernieuwen waar nodig (heel veel) en de auto opnieuw opbouwen.

En als je dan toch bezig bent, motor ook uit elkaar. Dat bleek geen verkeerd besluit. Uitgelopen lagers, gescheurde zuiger, verschillende drijfstangen, je kunt het allemaal niet bedenken.

We hadden al ingeschreven voor De Langste Nacht 2019. Met deze motor als extra uitdaging begon de tijd nu ineens weer te dringen. Contact gezocht met Wim Janzen. Deze had gelukkig nog een plekje voor mij in de maand september.

Uiteindelijk samen met Wim tot de dag voor de start aan het sleutelen geweest.
Dank Wim, zonder jou was het niet gelukt.

Deze uitdaging hadden we gewonnen, “Klaar voor De Langste Nacht 2019”.

 

Voor mij is deze rally echt iets voor een Healey. Rauw, de nacht door, over kleine weggetjes en zandpaden, ruim 600 km flink doorrijden met een paar rustmomenten. Een uitdaging voor mens en auto. Die je de dagen erna nog flink voelt zitten. Wat een happening. Onderweg, zelfs midden in de nacht, veel enthousiaste leden op de TC’s. Dank aan deze mensen, heel bijzonder en fijn dat jullie een stuk nachtrust opofferen om ons te supporten.

Maar…….

Dit jaar kwamen er maar 21 Healey’s aan de start. Veel te weinig. Gelukkig wel weer 6 equipes die het wilden proberen. Ze reden mee tot aan de middennacht stop in Lelystad. Hopelijk zijn ze er volgend jaar de hele rally bij. De rest van de nacht door met nog maar 15 auto’s, waarvan er ook nog twee zijn uitgevallen. Jammer.

Waar zijn al die stoere Healey vrouwen en mannen. Dit is echt een SUPER MOOIE rally. Een prachtige uitdaging. Daar moeten we toch 40 equipes voor bij elkaar kunnen krijgen.

Voor 2020 niet voorbij laten gaan, maar inschrijven. KOM OP!!!!

 

Nu Marjolijn met haar relaas als navigator, want dankzij haar hebben we de tweede uitdaging gewonnen.

Verhaal van Marjolijn

Als navigator is de nachtrally echt een opgave. Met (soms) kunst en vliegwerk de kaart lezen, meten en proberen je te oriënteren. Dat is in het donker echt wel lastiger.

Bij het wegrijden van de stop in Heerenveen waren we echt de weg weer even helemaal kwijt. We waren gelukkig niet de enige. Vanuit alle hoeken kwamen Healey’s. Terugrijden, opnieuw beginnen, toen kwam het goed. Alleen wel veel tijd verloren.

Naarmate de nacht vordert, raak je dan toch steeds beter ingewerkt (we rijden samen te weinig rally’s) en we gingen als een speer. Nog lastige stukjes en alert blijven dat is de kunst. Omdat je zo bezig bent, krijg je geen slaap en blijft de man met de hamer gelukkig thuis.

Eenmaal aangekomen in Breda, blij dat de auto heel was gebleven. Bij de finish stond mijn lieve man Jan ons al op te wachten. Voldaan en tevreden stapten we uit en dan ben je opeens moe en slaapdronken. Genoten van een heerlijk ontbijt.

Dan de uitslag, blijkt dat we het laatste stuk dus echt top gereden hebben, want we waren….zomaar 1e .

Het smaakt naar de volgende keer weer, maar dan Sportklasse!!!

 

Dank aan alle mensen die deze happening weer mogelijk gemaakt hebben. Wij doen november 2020 weer mee. U toch ook??!!!